بازسرایی پارسوماش4
«منشور پارسوماش»
شهرياران را
از ميان داناياين و دليران برگزيدم
دبيران و درباريان را
از ميانِ حکيمان
و گفتم جز به پندار نيک
در سرنوشتِ مردم ننگرند
و گفتم جز به گفتار نيک
با مردمان سخن نگويند
و گفتم جز به کردارِ نيک
همراهِ مردمان نشوند
بدين تدبيرِ برتر است
که بزرگي، بزرگي مي آورد
و عدالت، عدالت.
يقين و اعتماد، بلند آوازه ات خواهد کرد
اين آخرين اتفاقِ فرشته و آدمي ست.
من اين جهان را
بدين تدبير طلب کرده ام
تا ظلمت از خانۀ زندگان زدوده شود
آبادانيِ بي زوال زاده شود
و بيم نباشد، بيداد نباشد، مرض نباشد، مرگ نباشد
و اضطراب و هراس برچيده شود
و خوف و خستگي بميرد
و پيران به خانه باشند
و کودکان به گهوار شادماني کنند
و بُرنايان به عشق در آيند
و زنان به آزادگي
و آزادگي به آزادي!
واي بر ظلمت افزاي زبون!
هر ناله اي که از دستِ بيدادگري برآيد
هزار خانه را به خاکستر خواهد نشاند
هزار دل دانا را به گريه خواهد شُست
و مرا طاقتِ تلخ کاميِ فرودستان نيست
من آرمش و اعتمادِ آدمي ام
چگونه تحمل کنم که تازيانه جانشينِ ترانه شود؟!
بي عاقبت او
که بر پريشانيِ مردمان حکومت کند
بي فردا او
که بر درماندگان حکومت کند.
شهرياري که نداند شبِ مردمانش
چگونه به صبح مي رسد
گورکنِ گمنامي ست که دل به دفنِ دانايي بسته است.
مردمانِ من
امانتِ آسمان اند بر اين خاکِ تلخ
مردمانِ من
خان و مانِ من اند.
+ نوشته شده در سه شنبه دهم مرداد 1385ساعت 20:54 توسط ناصر شهسواری
|